Gezi Parkı'ndan Hamburg G20 gösterilerine, Sarı Yelekliler hareketinden pek çok başka toplumsal eylemlik örneğine bakıldığında, bu olayların medya ve siyaset alanında ele alınış şekli birbirinden farklıdırır. Benzer davranışlar kimi zaman "özgürlük mücadelesi", kimi zaman da "kaos" olarak nitelendirilmektedir. Burada önemli olan soru ise şu: Barışçıl göstericilerin hakları korunuyor mu, şiddete başvuran kişiler ayrı mı değerlendiriliyor ve güvenlik güçlerinin müdahalesi orantılı mı?
Demokrasilerde gösteri hakkı temel bir özgürlüktür; ancak bu hak başka haklara zarar vermemek koşuluyla korunmalıdır. Bir protestoda bazı katılımcılar şiddete başvursa da, bu durum tüm göstericileri tek kalıptan değerlendirmeyi haklı kılmaz. İnsanlara karşı saldırılar veya mülke kasıtlı zarar, yine de dikkatle incelenmeli ve sorgulanmalıdır. Benzer şekilde, kamu düzenini sağlamakla yükümlü güvenlik güçlerinin müdahalesinin hukuki dayanağı, gerekliliği ve orantılılığı her durumda titizlikle kontrol edilmelidir.
Şiddet olayları tüm müdahaleleri haklı kılmadığı gibi, güvenlik güçlerinin hukuka aykırı davranışları da protestocuların şiddet eylemlerini meşrulaştırmaz. Her eylem kendi koşulları içerisinde değerlendirilmeli, somut deliller üzerinden incelenmelidir. Ayrıca gösterilere katılmayan sakinlerin güvenliği, esnafın işleri ve bölge halkının günlük yaşamı da göz önünde bulundurulmalı; trafik aksaması gibi etkilenmeler ise şiddetli eylemlerle aynı düzlemde tutulmamalıdır.
Medyanın bu noktada sorumluluğu büyüktür. Haberlerde kullanılan dil, barışçıl katılımcılarla şiddet uygulayan kişileri net biçimde ayırmalı, göstericilerin talepleri ve devlet uygulamaları doğrulanabilir bilgilerle aktarılmalıdır. Tutarlı bir yaklaşım için ise ölçüt, olayın gerçekleştiği coğrafya veya hedef aldığı hükümetin kimliği değil, hukukun üstünlüğü ve demokratik ilkelere uyulması olmalıdır. İstanbul'da, Hamburg'da ya da Paris'te yaşanan protestolar aynı temel soruların ışığında değerlendirilirse, çifte standart açılmış olmaz.
